Malapit ko nang tanggapin na hindi ako magaling.

Walang espesyal sa akin. Walang kamamanghaan, o kagigiliwan. Hindi ako ‘yung tulad ng iba na mahusay sa kuwentahan, o sa kuwentuhan. Parehong kaliwa ang paa, hindi kasundo ang musika. Karaniwan lang, nandito para itanghod ang mga mata, para pumalakpak sa iba.

Hindi ko kailanman naranasang maging bida o una. Lagi lang suporta. Laging kailangang magpakilala—ako si ganito, kasama lang ni ano. Pagkatapos ay balik na muli sa pagiging ordinaryo. Walang maipagmalaking talento, o lubhang talino, o nakakabilib na kuwento.

Kaya’t unti-unti ko nang tinatanggap na ‘di ako magaling.

Maaaring marunong lang, o sanay—pero ‘di ko masabing mahusay. Nahihirapan pa ring makasabay. May mga sandali pa ring ligaw sa buhay. Hindi ko pa mawari kung may patutunguhan ba ‘tong pagiging karaniwan lang. Pero sana, meron.

Sana kahit papa’no, ‘di ako isantabi na lang ng mundo.