Akala ko dati, ang pinakamagandang pagbawi ay ‘yong naililibre na natin ang sarili. May mas mainam pa pala.

Ang sarap pala sa pakiramdam na mas kilala na natin ang sarili—alam na natin kung ano ang ayaw at gusto, ang mga limitasyong ibibigay sa ibang tao, ang pagpapahalaga sa kalusugan, at ang pagsabi ng hindi nang walang kinatatakutan.

Ilang taon din akong naging kaaway ng sarili—hinusgahan at pinagdududahan ko ito nang sobra-sobra. Sa totoo lang, sa sobrang pag-aalala ko sa sasabihin ng iba, ako na pala itong naglilimita sa sarili kong halaga at sa tiyansang sumaya.

Sa wakas, tapos na.

Bumabawi na ulit ako sa sarili—inaalagaan ko na ulit ito. Hindi na ako naghihintay nang galing mula sa ibang tao.