Kinukumbinsi ko ang sarili na gagaan din ang mga araw. Na kahit papaano, mababawasan ang bigat na pinapataw ng ibang tao, babagal ang mundo para makasabay ako, magkakaroon ng kulay ang takbo na laging ordinaryo.

Pinipilit kong maniwala na hindi lang ako hanggang dito.

Na sa dulo ng lahat ng ito, may nakaabang sa’king ligaya, at ginhawa, katuparan ng mga pangarap, at pag-ibig. Pilit kong pinanghahawakan ang maliliit na senyales at simbolo na may nakaalaan sa’king espesyal na kuwento.

Dahil wala naman akong ibang magagawa kun’di magtiwala. Pinupuno ko ang sariling puso ng pag-asa, tinatapik ang sariling balikat kung pagod na, pinapalakas ang sariling loob kung ‘di na kaya.

Lagi kong kinukumbinsi ang sarili na may kapupuntahan ang lahat ng ito. Na baka bukas o makalawa, mas paboran na 'ko ng mundo.