Nakaka-miss ang mga alaala ng kabataan—ang inuman, kulitan, at asaran kasama ang tropa. Mga simpleng tagpo na nagdudulot ng ngiti sa kabila ng lumipas na panahon. Ngayon, bawat isa'y may kanya-kanyang buhay na; iba'y umangat na, iba'y may pamilya na, pero sana'y lagi nating maalala kung sino tayo noon. Walang hanggang pag-ibig, walang kamalay-malay sa mga problema, tanging laro at kasiyahan ang habol. Sana'y maulit pa ang mga panahon na 'yun, ang mga kalokohan at tawanan sa tabi ng puno ng makopa. Nakaka-miss lang kasi.