Sa sobrang dami mong obligasyon, nakakalimutan mo nang may pangarap ka rin pala para sa iyong sarili; may lugar ka na gustong puntahan, may resto ka na gustong kainan o may bagay kang gusto sanang pag-ipunan. Palagi mong sinasantabi ang personal mong kapakanan—inuuna mo kasi ang pamilya dahil alam mong kailangan ka pa nila.

Ilang beses mo nang sinabing ayaw mo na, subalit hindi ka napagod na ilaban sila. Ganito ka katapang—kinakaya mo lahat at binubuhat.

At sana nga, sa mga susunod na panahon, matuldukan nawa ang iyong obligasyon at pansarili mo naman ang mabigyan mo ng atensyon.